Prawa
Ogólnie rzecz biorąc, prawa dotyczące udostępniania i ściągania muzyki różnią się w zależności od kraju. W Kanadzie na przykład, ściąganie muzyki z sieci p2p jest legalne, ale udostępnianie już nie. Dodatkowo kraj ten wprowadził dodatkowe opłaty za czyste płyty CD i podobne nośniki mogące służyć do przechowywania muzyki ściągniętej z sieć internetu. Jest to forma podatku, która ma służyć refundowaniu artystom i wykonawcom strat, jakie ponoszą oni w momencie kopiowania ich dóbr przez konsumentów. Bardziej surowe prawo stanowi akt prawny dotyczący praw autorskich muzyki cyfrowej w USA („U.S. Digital Millennium Copyright Act”) – określa on wszelkie duplikowanie muzyki chronionej prawami za nielegalne (z wyjątkiem własnego robienia kopii na własny użytek). Prawo to chroni właścicieli od nieautoryzowanej reprodukcji, adaptacji lub dystrybucji nagrań dźwiękowych, jak również cyfrowego prezentowania ich publicznie. Bardziej ogólnie oznacza to, że dozwolone jest tworzenie na własny użytek kopii (np. w formacie mp3) zakupionej przez siebie płyty CD, ale złamaniem prawa jest udostępnianie jej w sieciach p2p.